Problem deficytu demokracji w Unii Europejskiej

Określenie deficyt demokracji jest sformułowaniem, które jest wręcz nadużywane
w literaturze, będące na ustach wielu polityków i znawców tematu. Brakuje jednak
jednoznaczności w rozumieniu tego pojęcia. Dyskusje w tej kwestii zostały
zintensyfikowane po raz pierwszy podczas ratyfikacji Traktatu z Maastricht, ale próby
podjęcia tego tematu były przeprowadzane już wcześniej. W 1972 roku Komisja
Europejska odniosła się do kwestii demokracji we Wspólnotach Europejskich,
efektywności oraz zwiększenia roli Parlamentu Europejskiego w tzw. Raporcie Vedela1
.


Wskazano, iż rozwój Wspólnot oznacza utratę części swoich uprawnień
przez parlamenty narodowe i jednocześnie zauważono, że temu zjawisku nie
towarzyszy przekazywanie kompetencji na poziom europejski, czyli do PE.
Tak scharakteryzowano deficyt parlamentarny i zaczęto mówić o pewnej próżni
demokracji, gdzie rola legislatywy państw członkowskich rośnie wraz ze znaczeniem
egzekutywy na szczeblu europejskim.

 

Autorką tekstu jest Anna Kudła